We zijn in Mto wa Mbu al maanden aan het bouwen; de bibliotheek, de speeltuin en het nieuwe kantoor. Zaterdag 4 februari hebben we het kantoor feestelijk geopend met een toespraak, een glaasje ranja en een koekje. De dag erna is Mariet er naartoe verhuisd en nu geniet ze optimaal van haar nieuwe kantoor. Het is er lekker rustig, lekker koel en lekker ruim. Heel wat anders dan werken in je slaapkamer! De bibliotheek is ook bijna klaar, op dit moment wordt er de laatste hand aan gelegd: het inrichten!

[Show as slideshow]

In Nederland schijnt het 20 graden te vriezen, het type weer dat thuis meestal leidt tot een Afrikaans tempo bij mij. Werk naar de achtergrond, polepole, zeg maar en naar buiten. Buiten zijn we hier eigenlijk de klok rond, pole pole werkend aan kamers en kantoren, superleuk. Mariet’s kantoor en kamer zijn eindelijk klaar en kleurig en ingericht. Reden voor een openingsfeestje en een toespraak van Dick ‘baba Mariet’ Veen, die, vrij vertaald door de coördinatrice, meerdere lachsalvo’s ontlokte aan de toegestroomde Twiga-bevolking. Heerlijke lui allemaal, serieus en vrolijk tegelijk; voor mij erg Afrikaans, die houding, problemen genoeg en een erg vitaal humeur. Gevoegd bij de inzet en goede bedoelingen van leiding en vrijwilligers: Twiga is een topplek!
We genieten, Dick, Kees en Chris.

In de voorbereiding op zijn avontuur voor Twiga heeft Sander van Ravenhorst samen met Kasper Borgonjen een interview gegeven aan de Stentor.

Hieronder vindt u een overzicht van de nieuwsbrieven uit 2012:

• Januari

Habari,
Lekker warm is het hier. Veel beter dan in Rotterdam, daar ben ik vandaan gekomen om een tijdje in Mto wa Mbu te bivakeren en mijn eerste kennismaking met Afrika te beleven. Ondertussen laat ik ook mijn handen wat wapperen om een weg te vinden door de berg verzamelde klussen. En werk is er plenty!
Na het stuk lopen in de crisis van een fonkelnieuw prachtbedrijf waarvoor ik vier jaar geleden naar Roterdam ben verhuisd, was ik een beetje klaar met het doen-en-laten in Nederland. Ik vond dat er nieuwe input nodig was in mijn leven. Na eindelijk van mijn molensteen met dakpannen verlost te zijn kon ik hier ook werkelijk “handen en voeten” aan geven.
Ik wilde naar Afrika! Zelf een jaar of acht oud, maakten de filmpjes om geld los te krijgen voor hongerend Afrika al grote indruk en dat doen ze nog, maar ook de dieren die hier leven of de chaotische steden via films en documantaires. Ik wilde het graag zelf eens zien. De tijd is natuurlijk ook hier door gegaan. Er zijn dingen verbeterd, maar ook nog genoeg voor verbetering vatbaar. Nog steeds zijn er olifanten, giraffen en ander gespuis en het ligt nog steeds op dezelfde plek. Interessant genoeg om mijn droom maar eens te gaan leven.
Nu wilde ik geen duur hotel met energieverslindende airco en luxe zwembad, tot in de puntjes verzorgd, van waaruit ik een safari zou kunnen ondernemen. Om vervolgens thuis in je eigen leugen te moeten geloven als je verteld dat je in Afrika bent geweest. Ik wilde het leven hier voelen, proeven en ruiken. Met de mensen leven en hen en mijzelf de kans geven aan elkaar te kunnen wennen om van hieruit wellicht een beetje te kunnen voelen dat je samen bent. Dan moet er in elk geval aan tijd geen gebrek zijn. Ik bedacht toen dat ik met een achtergrond in de bouw best een geschikte vrijwilliger zou kunnen zijn. Afrika beleven op een bepaalde plek voor langere tijd en een stukje goodwill tonen. Dat klonk als een mooie combi. Het is Tanzania geworden. Vier maanden onderhoudsmedewerker voor stichting Twiga. Ik ben Cornelis Westerhof.

Net als in Nederland, moeten werkgevers en werknemers in Tanzania ook een deel van hun loon afdragen voor de sociale zekerheid. Wij bij Sarakasi doen hier ook trouw iedere maand aan mee. De werknemers weten allemaal dat er iedere maand een deel van hun loon afgaat wat vervolgens gestort wordt bij de NSSF (National Social Security Fund), maar wat er dan precies mee gebeurt, waar de NSSF goed voor is en of het bovendien te vertrouwen is, daar hadden de meeste werknemers geen idee van. Daarom, en omdat alle werknemers opnieuw geregistreerd moesten worden, zijn er op 19 januari twee afgevaardigden van de NSSF langs gekomen om een seminar te geven. Er werd goed uitgelegd wat de NSSF is, wat haar taken zijn, en wanneer men bij de NSSF aan kan kloppen. Er was ook ruim de tijd om vragen te stellen. Daarna werd iedereen geregistreerd en op de foto gezet en kon de NSSF-delegatie weer terug naar Arusha keren. Het was een erg geslaagde morgen; iedereen heeft veel geleerd en er is veel duidelijk geworden.

Wij zijn Ad en Joke Wilbrink en vanaf 4 januari in Mto!
We zijn vanaf 1 augustus met pensioen en wisten allang dat we naar Sarakasi ya Vijana zouden gaan om vrijwilligerswerk te doen. Joke werkte als leerkracht op basischool “De Wegwijzer” in Alkmaar in groep 1/ 2 en dacht iets te kunnen betekenen voor de nursery. Ad werkte op een middelbare school in Alkmaar als leraar Frans en wilde wel eens wat anders dan Franse les geven.

We zijn 2 januari uit Heiloo vertrokken en 3 januari aangekomen in Arusha. Na lekker geslapen te hebben in Meru House Inn en de stad verkend te hebben, pikte Mariët ons op en na Rumby (ook een vrijwilliger) opgehaald te hebben in het centrum van Arusha, vertrokken we naar Mto. Het was een prachtige rit, we genoten van het landschap, de mensen en zelfs van giraffes die rustig langs de kant van de weg op hun blaadjes stonden te kauwen!

Bij aankomst werden we hartelijk verwelkomd door de guards en Miranda, de andere vrijwilliger. We hebben gezellig zitten eten, waarbij het probleem van boterhamzakjes die ontbraken op een creatieve manier werd opgelost door Miranda: we gingen “knapzakjes” maken van een soort gaas dat gebruikt was voor het dichtmaken van de bovenverdieping en waarvan nog een heel stuk over was. De kinderen gingen namelijk de volgende dag een uitstapje maken naar het vliegveld en er moesten boterhammen mee! Wij hebben toen een leuke kenningsmakingstoer in en om Mto wa Mbu gemaakt, met een gids van het Cultural Tourism Program.

Inmiddels zijn we aardig ingeburgerd!
Ad doet allerlei klussen die variëren van schilderen, opruimen van kasten, boeken kaften en doorsteken van verstopte leidingen. Bovendien geeft hij de guards Engelse les! Joke vermaakt zich prima op de nursery. De teachers willen heel graag van alles leren en Joke draagt allerlei ideeën aan. Ook gaan ze samen beginnen met het maken van het schoolplan. De kinderen zijn schatjes en al aardig aan haar gewend.
Kortom, we vermaken ons prima en hopen op onze manier ons steentje bij te dragen!

Op 25 februari vertrekt Sander van Ravenhorst (27) vanuit zijn ouderlijk huis in Wijhe lopend naar Schiphol om daar op 28 februari te vertrekken naar Tanzania. Hij is van plan een afstand van 120 kilometer in drie dagen tijd af te leggen en hiermee €4500 euro bij elkaar te lopen voor stichting Twiga. In het dorp Mto wa Mbu zijn er veel kinderen die niet naar school kunnen gaan. Daarom bedacht Sander de ludieke actie om voor vertrek lopend naar Schiphol te gaan: “In Tanzania is het heel gewoon dat kinderen enorme afstanden afleggen om naar school te kunnen gaan. Desondanks is de kwaliteit van onderwijs vaak niet goed. Stichting Twiga wenst voor alle kinderen in het project dat zij kunnen profiteren van kwaliteitsonderwijs. Door middel van deze actie hoop ik veel geld in te zamelen om dit voor nog meer kinderen te kunnen verwezenlijken waardoor de kans op een betere toekomst voor hen aanzienlijk vergroot.”

Wilt u meer informatie over Sanders actie, kijk dan op http://sanderlooptnaartanzania.wordpress.com.

Wie is Sander?
Eind 2011 kwam Sander in contact met Stichting Twiga. De door een Nederlandse opgerichte stichting zocht een tweede project coördinator om het project voor langere duur aan te sturen. Al snel was er sprake van een match en besloot Sander om zijn baan en woning op te zeggen en het avontuur aan te gaan. Sander zal vanaf maart werkzaam zijn voor stichting Twiga, samen met Mariët Veen.

Als afsluiting van de vakantie periode zijn we met alle kinderen van de basis- en de middelbare school naar het vliegveld in Arusha geweest. Na de reis in een grote bus, wat de meeste kinderen al super leuk vonden, werden we ontvangen op het vliegveld. We moesten door de metaaldetector en kregen toen een uitleg over het vliegveld en de vliegtuigen. Er was ook alle gelegenheid om vragen te stellen en daar maakten de kinderen uitgebreid gebruik van! Van hoeveel brandstof er in een vliegtuig kan tot of er ook een wc is in het vliegtuig zijn en wat je moet studeren als je piloot wilt worden, alles kwam aan bod. Daarna hebben we gekeken naar alle vliegtuigen die landen en opstegen, en als klap op de vuurpijl mochten we eerst als passagier en daarna zelfs als piloot in een vliegtuig zitten en aan alle knopjes komen. Na de lunch zijn we toen weer naar Mto wa Mbu gereden. Het was een ontzettend leuke en ook leerzame dag, waar de kinderen nog volop van nagenieten!

[Show as slideshow]

Een beetje verdrietig omdat hij bij ons weg gaat, behoorlijk zenuwachtig maar vooral toch ook erg blij om de kans die hij krijgt, is bewaker Lucas op 5 januari naar school vertrokken. Gelukkig is Arusha niet heel ver weg en komt hij in de vakanties gewoon bij ons terug, dus we blijven goed op de hoogte van hoe het met hem gaat!